Grote ruige mannen die als kleine jongens stil afdruipen na een gele kaart. Bestaat dat?

Door Remon Bahnerth

25 september 2015 – thema: sport

Door Remon Bahnerthvrijwilliger binnen Positief Coachen

Een week geleden zijn de wereldkampioenschappen rugby begonnen. Hoe anders gaat het er daar aan dan in het voetbal! Ik zie supporters van beide landen door elkaar op de tribunes zitten, samen bier drinkend. Supporters fluiten niet bij de volksliederen. Als er een vrije schop op de palen wordt genomen (net zoiets als een penalty), kun je bijna een speld horen vallen in het stadion. En de scheidsrechter? Die heeft nog steeds het respect van de spelers en het publiek. Als een speler een gele kaart krijgt na een overtreding (welke hem 10 minuten straf oplevert en zijn ploeg dus een ondertal op het veld) zie je geen speler met zijn gezicht bij die van de scheids, spugend en tierend dat hij het er niet mee eens is. Helemaal niets van dat. Als kleine kinderen druipen ze af. Natuurlijk wordt er dan op de tribunes van alles geroepen, maar de aanstekers blijven in de zakken en het vuurwerk ligt ook nog thuis. Al járen kent de sport de videoscheidsrechter. Gewoon terugkijken en een beslissing nemen, geen probleem en zeker geen gezeur.

Ook sinds de sport in 1995 professioneel werd, is hierin (nog) niets veranderd. Dat is namelijk wel een beetje mijn angst: hoe lang we dit binnen het rugby nog volhouden? Zou het in de toekomst ook nog zo gaan of is de sport dan geëvolueerd naar de Barbaarse taferelen die we nu op andere velden zien, vooral bij het voetbal?

Het heeft natuurlijk alles te maken met de cultuur die rond of in een sport heerst en dat maakt het ook lastig om het binnen voetbal op de rugby manier voor elkaar te krijgen. De cultuur binnen het voetbal en sommige andere sporten is verpest en onomkeerbaar, zo lijkt het. Het draait daar volgens mij ook niet meer om de sport, maar om de ‘knaken’. En daar is het fout gegaan als je het mij vraagt.

Dat ik als gepassioneerd rugby liefhebber inmiddels twee kinderen heb die nota bene allebei voetballen, doet af en toe best zeer. Maar goed, zij hebben het naar hun zin en ik probeer inmiddels vanuit mijn werk als vrijwilliger op de vereniging bij te dragen aan een positieve cultuur en toch stiekem wat ‘rugbyfatsoen’ over te dragen op spelers en ouders. Ik kan het niet laten om de wereld te verbeteren. Hoe moeilijk ook, want heel eerlijk: ik betrap mezelf ook wel eens op roepen naar de scheids. Blijkbaar ga je daar snel in mee en zit het in ieder mens. Toch denk ik dat het te beperken is en daar zal ik dus ook zeker aan blijven werken!

Begrijp mij overigens niet verkeerd, ik heb niets tegen de sport voetbal. Ik vind het zelfs hartstikke leuk om te doen. Alleen alles eromheen, de cultuur, keur ik af: het elkaar kaarten aannaaien, de manier waarop met elkaar en zeker de scheids wordt omgegaan, hoe de FIFA wordt bestuurt, noem maar op. Het gebeurt op alle niveaus, ook als het eigenlijk nergens om gaat, en helaas op alle leeftijden.

Voorlopig heb ik nog tot en met 31 oktober een hoop te genieten van deze mooie ‘sport voor beesten, gespeeld door heren’. En dat ga ik dan ook zeker doen. Ondertussen blijft de hoop in mij branden dat mijn jongens toch nog eens de overstap maken en zelf kunnen ervaren hoe mooi de rugbysport is en zeker de cultuur er omheen. Misschien wel tegen beter weten in…

Deel dit blog!

FacebooktwitterlinkedinmailFacebooktwitterlinkedinmail

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Meest recente berichten

Thema’s

Volgendeop Twitter